منظورم ملت درد دیده افغانستان است ملت که سال ها ضربات ویرانی و خانه بدوشی را کشید

در شکم نان سیر نخورد رنگ زردش به خوشی تبدیل نشد بعضی با وجود ضعیف و بدون دوا ودر

مان ازما مفارقت نمودند آنهاییکه ماندند درین فصل زمستان به نان خوردن و مواد سوخت محتاجند

وهر لحظه عذاب زنده ماندن را می کشند . اطفالان بی گناه از عدم امنیت کافی به آینده خود و

و نحوه زندگی کردن پدر ومادرش پریشان است ودر سن کودکی از جاده هیولای استرس می گذرد

سوال اینجا است که گره این مشکلات را چه کسانی می توانند باز نمایند؟